شايستهء اشغال مناصب بزرگ اجتماعى بودند كه به خاندان خليفه انتساب داشتند ؛ او روزى كه وارد كوفه گرديد ، عبد اللّه بن مسعود ، خزانه‌دار بيت‌المال بود ؛ وليد از ابن مسعود مبلغ گزافى در حدود صد هزار دينار استقراض كرد ، زيرا پيش از وى واليان كوفه گاهى مبلغى را از خزانه‌دار بيت‌المال قرض مىگرفتند و بعدا مىپرداختند ، ولى او بر خلاف اصول ، در برابر فشار خزانه‌دار مبنى بر اينكه حتما بايد مبلغ مزبور را به صندوق بيت‌المال بازگرداند ، سماجت به خرج داد ، و با خليفه وقت كه برادر رضاعى وى بود مكاتبه كرد ، و از او خواست به متصدى بيت‌المال دستور دهد كه از اين مبلغ صرف‌نظر كند . خليفه تحت تأثير عاطفهء برادرى ، به عبد اللّه بن مسعود نوشت : تو خزانه‌دار ما هستى ! متعرض وليد مباش ! خزانه‌دار كه دست‌پروردهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و مردى پرهيزكار بود ، از ريخت و پاش خليفه سخت ناراحت گرديد و به خليفه چنين نوشت : « من تصور مىكردم كه خزانه‌دار صندوق مسلمانان هستم ! اكنون كه معلوم شد من خزانه‌دار شخص خليفه مىباشم ، مرا به چنين منصبى نياز نيست و از اين سمت رسما استعفا مىدهم . » سپس در خطابهء آتشين خود ، مردم كوفه را از اين جريان آگاه ساخت . « 1 »

--> ( 1 ) . ابن عبد ربّه ، عقد الفريد ، ج 2 ، ص 172 .